การสร้างเอ็นไขว้หน้าใหม่

มีผู้ป่วยบางรายที่อาจเหมาะกับการรักษาแบบไม่ต้องผ่าตัดมากกว่า การเลือกที่จะผ่าตัดหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับระดับของการบาดเจ็บ รวมถึง กิจกรรมและเป้าหมาย ของผู้ป่วย ตัวอย่างเช่น หากผู้ป่วยมีอายุมากขึ้น มีกิจกรรมน้อยลง แต่ยังคงสามารถทำกิจกรรมต่างๆ ได้ตามปกติแม้จะได้รับบาดเจ็บ การจัดการแบบไม่ต้องผ่าตัดอาจเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด โดยส่วนใหญ่แล้วจะต้องฟื้นฟูร่างกายด้วย

การผ่าตัดเกี่ยวข้องกับการสร้างเอ็นขึ้นมาใหม่ ศัลยแพทย์จะทำโดยใช้กราฟต์ ซึ่งหมายถึงการนำเอ็นเส้นอื่นมาทำเป็นเอ็นยึด มีตัวเลือกในการปลูกถ่ายเอ็นหลายวิธี ศัลยแพทย์สามารถนำเอ็นจากคนไข้หรือจากผู้บริจาค เอ็นที่ปลูกถ่ายได้บ่อยที่สุดสามประเภทคือ เอ็นต้นขา เอ็นสะบ้า หรือเอ็นจากแฮมสตริง เอ็นต้นขาและเอ็นสะบ้ามีข้อดีคือมีความแข็งแรงมากขึ้นและสามารถตรึงกับกระดูกได้ดีขึ้น อย่างไรก็ตาม อาจทำให้เข่าเจ็บมากขึ้นหากนำจากคนไข้ การใช้แฮมสตริงทำให้เข่าเจ็บน้อยลง ซึ่งอาจแข็งแรงมาก แต่ในทางทฤษฎีแล้วการตรึงจะช้ากว่าเอ็นสะบ้า สุดท้าย ศัลยแพทย์สามารถใช้เอ็นจากผู้บริจาคได้ ข้อดีของเอ็นจากผู้บริจาคก็คือการใช้ผู้บริจาคจะหลีกเลี่ยงการนำเอ็นจากคนไข้ คนไข้จึงไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดจากการใช้เอ็นของตัวเอง อย่างไรก็ตาม เอ็นที่บริจาคอาจผสานตัวช้ากว่าเอ็นที่นำมาจากคนไข้ นอกจากนี้ยังมีความเสี่ยงต่อการติดเชื้อจากผู้บริจาคอีกด้วย

มักจะมีอาการบาดเจ็บอื่นๆ ร่วมด้วย อาการบาดเจ็บที่หมอนรองกระดูก กระดูกอ่อน หรือเอ็นอื่นๆ จะได้รับการรักษาในเวลาผ่าตัด

การสร้าง ACL ใหม่เป็นขั้นตอนสำคัญสำหรับนักกีฬาและบุคคลที่ออกกำลังกายที่ต้องการให้หัวเข่ามีเสถียรภาพสูงสุดหลังได้รับบาดเจ็บ การเลือกกราฟต์ที่เหมาะสมเป็นสิ่งสำคัญต่อความสำเร็จ และวิทยาศาสตร์ได้ให้คำแนะนำที่ชัดเจนเกี่ยวกับตัวเลือกต่างๆ ดังนี้:

กระดูก-เอ็นหัวเข่า-กระดูก (BPTB): การปลูกถ่าย BPTB ถือเป็นมาตรฐานทองคำ โดยมีความเสี่ยงต่อการฉีกขาดซ้ำต่ำ เนื่องจากสามารถสมานกระดูกให้ติดกันได้อย่างแข็งแรง อย่างไรก็ตาม การปลูกถ่ายดังกล่าวยังเกี่ยวข้องกับอาการปวดเข่าด้านหน้าที่เกิดขึ้นบ่อยกว่า ซึ่งอาจส่งผลต่อความสบายและการทำงานในระยะยาว

เอ็นกล้ามเนื้อต้นขาด้านหน้า: ทางเลือกใหม่กว่า การปลูกถ่ายเอ็นกล้ามเนื้อต้นขาด้านหน้ามีความแข็งแรงเทียบเท่ากับการปลูกถ่าย BPTB และอาจเกิดโรคที่บริเวณที่บริจาคน้อยกว่า ลักษณะที่แข็งแรงทำให้เป็นทางเลือกที่ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นในหมู่ศัลยแพทย์และผู้ป่วย เนื่องจากมีความสมดุลระหว่างความแข็งแรงและโปรไฟล์การฟื้นตัว

เอ็นร้อยหวาย: เป็นที่นิยมเนื่องจากมีลักษณะรุกรานน้อยกว่า การปลูกถ่ายเอ็นร้อยหวายมีความเสี่ยงต่อการฉีกขาดซ้ำสูงกว่าเมื่อเทียบกับการปลูกถ่ายเอ็นร้อยหวายแบบ BPTB เล็กน้อย เป็นที่นิยมเนื่องจากลดการเกิดโรคที่บริเวณที่บริจาคและใช้เวลาในการฟื้นตัวเร็วขึ้น ทำให้เป็นทางเลือกที่เหมาะสมสำหรับผู้ป่วยจำนวนมาก

การปลูกถ่ายเนื้อเยื่อจากผู้บริจาค: การใช้เนื้อเยื่อของผู้บริจาคทำให้มีความเสี่ยงที่จะเกิดการแตกซ้ำมากกว่าการปลูกถ่ายเนื้อเยื่อจากผู้บริจาคเอง แต่จะไม่ทำให้เกิดอาการเจ็บปวดที่บริเวณที่ปลูกถ่าย การปลูกถ่ายเนื้อเยื่อจากผู้บริจาคมักใช้กับบุคคลที่อาจไม่เคยได้รับการปลูกถ่ายเนื้อเยื่อจากผู้บริจาคเองด้วยเหตุผลต่างๆ เช่น เคยได้รับการผ่าตัดมาก่อนหรือชอบส่วนตัว

การปลูกถ่ายแต่ละประเภทจะมีช่องว่างเฉพาะของตัวเอง โดยต้องคำนึงถึงความเสี่ยงในการแตกซ้ำ วิถีการฟื้นตัว และความสะดวกสบายของผู้ป่วย การทำความเข้าใจทางเลือกเหล่านี้ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ ช่วยให้ผู้ป่วยและศัลยแพทย์สามารถตัดสินใจอย่างรอบรู้ตามความต้องการและเป้าหมายของแต่ละบุคคล เพื่อให้สามารถกลับมาทำกิจกรรมต่างๆ ได้อย่างประสบความสำเร็จ